08.15.09
Αλέκτωρ
Προ ολίγων ημερών διαβάζοντας το “ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας” μία πρόταση με έκανε για ακόμη μια φορά να χαθώ στις σκέψεις μου…
[...]τα κοκόρια ήταν καταραμένα γιατί τα είχαν χρησιμοποιήσει για ν’ αρνηθούν το Χριστό τρεις φορές.
Gabriel José García Márquez
Ο Πετεινός, ο οποίος κάθε πρωί δέχεται μία “μαγική αύρα” από τον Ερμή και αναγγέλει τον ερχομό μιας καινούριας ημέρας, είχε τέτοια μοίρα…Ίσως να ήταν και τιμιτικός ο ρόλος του κι αυτή η αποστολή του, ώστε κάθε φορά που τον ακούμε, να θυμόμαστε…
Ο Αλέκτωρ έχει ως ρόλο την αφύπνιση του πνεύματος του ανθρώπου. Στο “Le Testament de Fer” του Pol Arcas εξυψώνεται στη θέση που του αρμόζει. Θεωρείται ως πιο ικανός από τον άνθρωπο στο να προσεγγίσει το Φως και απαραίτητος καθοδηγητής του ανθρώπου στην αναζήτηση της Αλήθειας…
Ποιος θα μπορούσε να είναι καταλληλότερος από τον κόκορα στο να δεχτεί αυτήν την κατάρα – την θύμηση της προσέγγισης του Θεού από ένα διαφορετικό πρίσμα, άγνωστο (;) προ Ιησού, της αναγνώρισης και συνειδητοποίησης του Υιού του Θεού;
06.08.09
…από σονέτο του Shakespeare…
Κοιτάξου στο γυαλί και στη μορφή που ιδείς
πες της καιρός να πλάσει άλλη˙ αν τώρα αρνιέσαι
αυτή την αναγέννηση να τη δεχτείς,
ληστεύεις τη ζωή, τη μάνα καταριέσαι.
William Shakespeare
…”τροφή” για σκέψη…
05.03.09
Σιγή
Σιγή θα πει: Καθένας, αφού τελέψει τη θητεία του σε όλους τους άθλους, φτάνει πια στην ανώτατη κορφή της προσπάθειας· πέρα από κάθε άθλο, δεν αγωνίζεται, δε φωνάζει· ωριμάζει αλάκερος σιωπηλά, ακατάλυτα, αιώνια με το Σύμπαντο.
Νίκος Καζαντζάκης
Πόσες φορές με προβλημάτισε η “Ασκητική” του Καζαντζάκη, πραγματικά, δε μπορώ να θυμηθώ…Κάθε πρόταση κι ένα γνωμικό. Μα το τελευταίο κεφάλαιο μου έδωσε την απάντηση που ζητούσα…
Σιγή
Όχι από απερίγραπτη απογοήτευση ή ελπίδα, ούτε από τρομερή γνώση ή άγνοια…Αλλά από την επίτευξη του λόγου ύπαρξης του ανθρώπου – όπως τον αντιλαμβάνομαι τουλάχιστον – . Κι αυτός δεν είναι άλλος από την ένωσή του με το Σύμπαντο – ονόμασέ το Θεό, Εϊν Σοφ ή όπως αλλιώς ταιριάζει στη δική σου Κοσμοθεωρία – .
Υποστηρίζει πως δεν υπάρχει Διδάσκαλος ικανός να σου δείξει το δρόμο, διότι αυτά που συναντάει κανείς στο ταξίδι του είναι ανείπωτα.
Καθένας, ανεβαίνοντας απάνω από τη δική του κεφαλή, ξεφεύγει από το μικρό, όλο απορίες μυαλό του.
Δεν φτάνουν τα λόγια να περιγράψεις κάτι που Υπάρχει. Το “Υπάρχει” αυτό περικλείει μέσα του, σύμφωνα με τη δική μας αντίληψη, τα “υπήρχε”, “υπάρχει” και “θα υπάρχει”, όπως υποστηρίζει ο Τίμαιος – ας μου επιτραπεί αυτό το πάντρεμα – . Το αιώνιο κι αμετάβλητο δεν μπορεί να περιγραφεί, να κυριαρχηθεί απ’ το γεννημένο…
Ωστόσο, καθότι νέος ακόμη στο δρόμο αυτό, επιλέγω ως οδηγό μου το:
Ξέρω τώρα· δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος.
και πορεύομαι…
Οι Βραχμάνοι άλλωστε, δεν ήταν που υποστήριζαν – σίγουρα το υποστήριξαν κι άλλοι – πως όταν πάψει κάποιος να ελπίζει, όταν κυριεύσει το Εγώ του, όταν λυτρωθεί απ’ τα Πάθη του, τότε συνειδητοποιεί το λόγο ύπαρξής του;
Ανάθεμα κι αν καταφέρουμε ποτέ να κυριεύσουμε τα Πάθη μας…
Πως τολμούμε να επιδιώκουμε τη Σιγή;
05.02.09
Περί Βασιλικού νόμου συνέχεια…
Με αφορμή το “Βασιλικό Νόμος” του al3ctor, και ένα πρόσφατο ανάγνωσμα ακολουθούν τα παρακάτω…
Ίσως το να ορίσουμε τι είναι αγάπη να μην είναι εφικτό. Απ’ την άλλη ίσως δεν χρειάζεται. Κανείς δεν μας το ζήτησε άλλωστε. Οι παρακάτω σκέψεις όμως, μπορεί να μας βοηθήσουν να την προσεγγίσουμε.
“….. Όταν η αγάπη κοντοστέκει, το χρέος την αντικαθιστά. Όταν το χρέος κοντοστέκει, ο νόμος το αντικαθιστά. Όσο η μητέρα φλέγεται με την αγάπη προς το παιδί της, εκείνη πράττει περισσότερα απ’ ό,τι το καθήκον και ο νόμος επιβάλλουν.
Όταν η αγάπη της μητέρας προς το παιδί κρυώνει, η μητέρα πράττει μόνο το καθήκον της, δηλαδή πράττει λιγότερο απ’ ό,τι μπορεί η αγάπη και περισσότερο απ’ ό,τι επιβάλει ο νόμος. Όταν η μητέρα μισεί το παιδί της, εκείνη πράττει μόνο όσα κατά το νόμο πρέπει να πράττει, δηλαδή λιγότερο απ’ ό,τι η αγάπη μπορεί και το καθήκον επιβάλλει.
Η αγάπη έρχεται απ’ το Θεό μέσω της ψυχής. Το καθήκον έρχεται από την ψυχή μέσω του νου. Ο νόμος έρχεται από το νου μέσω των λόγων. Όποιος παραδέχεται τους νόμους ως σύνολο όλου του ήθους, τούτος γνωρίζει μόνο το εξώφυλλο του βιβλίου περί ήθους. Ενώ όποιος παραδέχεται την αγάπη ως σύνολο του ήθους, τούτος βλέπει και διαβάζει και γνωρίζει το πνεύμα και τη ζωή του ήθους. Όποιος παραδέχεται την ψυχή ως αποχρώντα λόγο του κόσμου, τούτος βλέπει και διαβάζει μόνο τα γράμματα στο βιβλίο περί κόσμου. Ενώ όποιος παραδέχεται τον ζωντανό Θεό ως αποχρώντα λόγο του κόσμου, τούτος βλέπει, διαβάζει και γνωρίζει το πνεύμα και τη ζωή του κόσμου. Η αγάπη είναι ελεύθερη απ’ όλους τους νόμους, των ανθρώπων και της φύσης και υψηλότερη απ’ όλα τα καθήκοντα. Μη ξέροντας το γράμμα του νόμου ούτε τα ονόματα των καθηκόντων, η αγάπη τα εκπληρώνει και τα υπερβαίνει, όπως η λάμψη του ήλιου υπερβαίνει την αντανάκλαση της λάμψης των λίθων και των αστεριών. ……”
Νικολάου Βελιμίροβιτς
“Στοχασμοί περί καλού και κακού”
εκδόσεις “Εν πλω”
04.28.09
Ζω το όνειρό μου
Τι σημαίνει να ζείς το όνειρο σου;
Απ’ όσο μπορώ να καταλάβω είναι το νοητικό αποτέλεσμα της αντιστοιχίας της πραγματικότητας που βιώνεις στο τώρα, με την πραγματικότητα που φαντάζεσαι και επιθυμείς να ζήσεις στο αύριο, είτε απο μικρός-ή, είτε αφου έχεις συνειδητοποίησει τι θέλεις στην ζωή σου. Είναι εκπληκτικό όταν τα δυο τελευταία δεν αποκλίνουν…
Πώς όμως θα ζήσουμε το όνειρό μας όταν,
απόσπασμα απο το άρθρο του al3ctor, “Γράμμα σ’ ένα φίλο” :
Από πριν γεννηθούμε ακόμη, κάποιοι έχουν αποφασίσει σε τι κόσμο θα ζήσουμε, χειραγωγούμαστε από πριν ακόμη αρχίσει να παίρνει μορφή η αντίληψη μέσα μας για τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να σκεφτόμαστε, να μιλάμε, να νιώθουμε, να εκφράζουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Γινόμαστε παθητικοί αποδέκτες μίας κοινωνίας “ανθρώπινης”, προϊόν σκέψεως “άλλων” και αποβάλλουμε τελείως το ενεργητικό στοιχείο από μέσα μας. Μας κυριεύει ο κόσμος των ψευδαισθήσεων…Όποιος προσπαθήσει να αμφισβητήσει τα ήδη υπάρχοντα και να αναζητήσει τα τρία μεγαλειώδη ερωτήματα, “τρέχει” η μάζα να τον κατηγορήσει για Ιδεαλισμό και να του μιλήσει περί θεωρίας και πράξεως…
Επομένως ο δρόμος του ονειροπόλου, γίνεται δύσβατος!
Θεωρώ τον εαυτό μου ονειροπόλο και ιδεαλιστή (ως προνόμιο) και σε επόμενα άρθρα θα προσπαθήσω να εξηγήσω τι είναι αυτό που με κάνει να θέλω να ζήσω και τελικά να ζω το όνειρό μου…
al3ctor
salv4dor
bub0
snegoleopard
