Αγαπημένε μου φίλε,

Πολλές φορές σκέπτεσαι μήπως η ενδελεχής ανάλυση των εμπειριών που έχεις ήδη ζήσει, καθώς και αυτών που θες να γευτείς, σε απομακρύνουν από την ουσία των πραγμάτων και χάνεσαι, απομονώνεσαι από το κοινωνικό σύνολο και φτάνεις να παρασιτοζωείς…

Πολλοί θα σου πουν πως με αυτό τον τρόπο χάνεις την ουσία…Ποιά ουσία;

Από πριν γεννηθούμε ακόμη, κάποιοι έχουν αποφασίσει σε τι κόσμο θα ζήσουμε, χειραγωγούμαστε από πριν ακόμη αρχίσει να παίρνει μορφή η αντίληψη μέσα μας για τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να σκεφτόμαστε, να μιλάμε, να νιώθουμε, να εκφράζουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Γινόμαστε παθητικοί αποδέκτες μίας κοινωνίας “ανθρώπινης”, προϊόν σκέψεως “άλλων” και αποβάλλουμε τελείως το ενεργητικό στοιχείο από μέσα μας. Μας κυριεύει ο κόσμος των ψευδαισθήσεων…

Όποιος προσπαθήσει να αμφισβητήσει τα ήδη υπάρχοντα και να αναζητήσει τα τρία μεγαλειώδη ερωτήματα, “τρέχει” η μάζα να τον κατηγορήσει για Ιδεαλισμό και να του μιλήσει περί θεωρίας και πράξεως…

Η πράξη αποτελεί υλοποίηση ιδέας. Ας αρχίσουμε να υλοποιούμε τις Δικές μας ιδέες, ας γίνουμε Δημιουργοί της κοινωνίας μας.

Το Albatros κυνηγήθηκε, ο Jonathan επίσης, αλλά βρήκε στο δρόμο του γλάρους με τις ίδιες ανησυχίες με αυτόν. Ο Νίκος έδωσε τις δικές του απαντήσεις κι ας αμφισβήτησε τον Πλάτωνα. Όλοι τους συνηδητοποίησαν ότι ήταν μόνοι τους, όχι εξαιτίας της εσωτερικής απομόνωσης, αλλά επειδή στο ταξίδι αυτό προχωράς μόνος…δεν γίνεται διαφορετικά! Ωστόσο, συνειδητοποίησαν ότι ήταν και μέλη μιας κοινωνίας, μίας κοινωνίας έξω απ’ τη μάζα, πιο αυστηρής…Μίας κοινωνίας που δεν είχε “σύνορα” και “περιορισμούς”…της κοινωνίας του Πνεύματος!

Όλοι τους προσέφεραν στις “στενές” τους κοινωνίες κι ας ήταν δακτυλοδεικτούμενοι κατά τη διάρκεια του βίου τους.

Και η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν έχασαν την ουσία των πραγμάτων! Την αντιλήφθηκαν και την γεύτηκαν στο μέγιστο κάθε φορά που την βρήκαν στο δρόμο τους, είτε προσωπική, είτε κοινωνική.

Το να αναζητάς, να αναλύεις και να αμφισβητείς φίλε μου, δε σε απομακρύνει από τους γύρω σου. Όταν έρθει η ώρα, θα συνειδητοποιήσεις πως Έζησες και το “Τώρα” και το “Σήμερα”! Μα ποτέ τα ίδια “τώρα” και “σήμερα”, τα οποία ήσουν “προγραμματισμένος” να ζεις. Κάθε φορά τα δικά σου, τα αληθινά! Την Πράξη που αποτελούσε υλοποίηση της δικής σου Θεωρίας!

Και το πιο σημαντικό; Ανακαλύπτοντας τα δικά σου “θέλω”, συνειδητοποιείς και το ρόλο σου στο σύνολο. Μία κοινωνία δεν μπορεί να υπάρχει όταν ισοπεδώνει τη μονάδα. Πρέπει να δίνει ερεθίσματα βελτίωσης, ανάπτυξης και συνειδητοποίησης των μονάδων που την αποτελούν. Φτάνουν πια οι ψευδαισθήσεις!

Αγαπημένε μου φίλε, κάπου εδώ θα κλείσω αυτό το γράμμα…ελπίζω να σε βοήθησα…Συνέχισε το ταξίδι σου και είμαι σίγουρος ότι θα ξαναβρεθούμε πιο κάτω…