Προ ολίγων ημερών διαβάζοντας το “ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας” μία πρόταση με έκανε για ακόμη μια φορά να χαθώ στις σκέψεις μου…

[...]τα κοκόρια ήταν καταραμένα γιατί τα είχαν χρησιμοποιήσει για ν’ αρνηθούν το Χριστό τρεις φορές.

Gabriel José García Márquez

Ο Πετεινός, ο οποίος κάθε πρωί δέχεται μία “μαγική αύρα” από τον Ερμή και αναγγέλει τον ερχομό μιας καινούριας ημέρας, είχε τέτοια μοίρα…Ίσως να ήταν και τιμιτικός ο ρόλος του κι αυτή η αποστολή του, ώστε κάθε φορά που τον ακούμε, να θυμόμαστε…

Ο Αλέκτωρ έχει ως ρόλο την αφύπνιση του πνεύματος του ανθρώπου. Στο “Le Testament de Fer” του Pol Arcas εξυψώνεται στη θέση που του αρμόζει. Θεωρείται ως πιο ικανός από τον άνθρωπο στο να προσεγγίσει το Φως και απαραίτητος καθοδηγητής του ανθρώπου στην αναζήτηση της Αλήθειας…

Ποιος θα μπορούσε να είναι καταλληλότερος από τον κόκορα στο να δεχτεί αυτήν την κατάρα – την θύμηση της προσέγγισης του Θεού από ένα διαφορετικό πρίσμα, άγνωστο (;) προ Ιησού, της αναγνώρισης και συνειδητοποίησης του Υιού του Θεού;