Καθώς άνοιξα τα μάτια μου στο σκοτεινό δωμάτιο, πίστευα πως μπορούσα να δω δύο πράγματα:
Το ένα ήταν το παράθυρο. Είδα έκπληκτος πως υπήρχαν έξοχες εικόνες εκεί έξω. Παρατήρησα για καιρό πολύ τον κόσμο. Είδα την αργή, παράξενη κίνηση του και κατανόησα τους μηχανισμούς που βρίσκονται πίσω απ’ τα γεγονότα…ίσως και να τους αποστήθησα. Κι ύστερα βαρέθηκα.
Το δεύτερο ήταν το σκοτάδι. Μα αυτό το θεωρώ τόσο δεδομένο. Δεν του έδωσα ποτέ σημασία. Μόνο για μία στιγμή αναλογίστηκα πως το σκοτεινό δωμάτιο είναι κι αυτό παράξενο. Εκεί έξω υπάρχει ο ήλιος σκέφτηκα. Κι απ’ το παράθυρο βλέπω τα πράγματα όπως είναι – όπως είμαι φτιαγμένος να τα δω- . Όμως εδώ μέσα….Στην αρχή πίστευα πως είμαι σ’ ένα δωμάτιο μικρό. Μα στ’ αλήθεια δε βλέπω τα όριά του – πως να το ξέρω αυτό. Κι ύστερα πίστευα πως είναι άδειο – μα ούτε κι αυτό τα μάτια μου μου το είπαν.Κι έτσι αποφάσισα να ψάξω το σκοτάδι με τρόπους πολλούς. Να το κατανοήσω με την “αφή” μου, με τη λογική μου ή μερικές φορές με τη διαίσθηση μου.
Αποφάσισα να στραφώ προς τα μέσα. Αποφάσισα να γνωρίσω τον εαυτό μου…

Θα θέσω τα δικά μου αξιώματα. Πάνω σ’ αυτά δομώ τους λογισμούς μου. Με αυτά πορεύομαι μέχρι να μου τα ανατρέψεις.

Σκέψη.

Αποδοχή πρώτη. Εντροπία χαμηλή. Εκατομμύρια νευρώνες δέθηκαν παράξενα σε σχήματα και πρότυπα ανήκουστα για τη χαοτική δομή της ύλης. Η πιο εκπληκτικά δομημένη μορφή στον γνωστό μας κόσμο.
Αποδοχή δεύτερη. Ντετερμινισμός. Σχέση αιτίου αιτιατού. Αλγοριθμικός λογισμός. Η σκέψη γεννάται μέσα σε χώρους υλικούς. Εξαρτάται άμεσα απ΄ αυτούς. Είναι καρπός της χημείας και της φυσικής. Η χημική κίνηση παράγει ηλεκτρικό δυναμικό που κινούμενο σε σαφώς οργανωμένες νευρικές δομές και συστήματα οδηγεί σε προκαθορισμένες αντιδράσεις.
Ο φλοιός μου είναι ένας ρευστός χάρτης. Και κάτω απ’ αυτόν εκατοντάδες πυρήνες αναδεύονται και ανταλλάσουν αέναα πληροφορίες. Αναδιαμορφώνονται με σχετική πλαστικότητα, πάντα όμως σε σχέση με αυτό που υπήρξε πριν. Ποτέ εκ του μηδενός. Ένα αχανές ντόμινο.
Όλα αυτά συνυφαίνονται και δημιουργούν ένα αποτέλεσμα: Σκέψη, Νόηση.
Μη μου ζητάς να σου ορίσω εκείνο το σημείο που η παλλόμενη ύλη γίνεται αντίληψη. Εκεί βλέπω το Θεό. Θα μου ζητούσες εξάλλου να ορίσω το χώρο; Η μήπως το χρόνο; Απλά αποδέξου αυτό το σημείο και αναζήτησέ το αν θες να ονομάζεσαι επιστήμονας και φιλόσοφος . Λάτρεψε το αν θες να ονομάζεσαι πιστός.
Εγώ απλά σε ρωτώ: Μπορείς να δεις χωρίς την πληκτραία σχισμή σου; Μπορείς να αισθανθείς χωρίς τον θάλαμο σου και την οπίσθια κεντρική σου έλικα; Μπορείς να θυμηθείς χωρίς τον ιππόκαμπό σου; Μπορείς να θυμώσεις και να ερωτευθείς χωρίς το μεταιχμιακό σου σύστημα; Ή μήπως μπορείς έστω και να αναπνεύσεις χωρίς τον προμήκη σου.
Γι’ αυτό λοιπόν ματαιόδοξε άνθρωπε, μην βιάζεσαι να ονομάσεις το πνεύμα σου αυτόνομο. Μην προσπαθείς να υποτιμήσεις την ύλη σου. Αλλά κατανόησε πως αποτελείς μέρος του κόσμου με τη μοναδική ιδιότητα να αντιλαμβάνεσαι το σύστημά σου ως ολότητα. Όταν χάσεις αυτή την ικανότητα. Όταν η εντροπία του νευρικού σου συστήματος μεγαλώσει μέχρι οι δεσμοί να γίνουν ασαφείς, τότε το πνεύμα σου θα πάψει. Το όλον θα διασπασθεί και χαμένο στον κόσμο μπορεί κάποτε να αποτελέσει την τροφή για μία νέα ολότητα. Κάποτε.