08.15.09
Αλέκτωρ
Προ ολίγων ημερών διαβάζοντας το “ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας” μία πρόταση με έκανε για ακόμη μια φορά να χαθώ στις σκέψεις μου…
[...]τα κοκόρια ήταν καταραμένα γιατί τα είχαν χρησιμοποιήσει για ν’ αρνηθούν το Χριστό τρεις φορές.
Gabriel José García Márquez
Ο Πετεινός, ο οποίος κάθε πρωί δέχεται μία “μαγική αύρα” από τον Ερμή και αναγγέλει τον ερχομό μιας καινούριας ημέρας, είχε τέτοια μοίρα…Ίσως να ήταν και τιμιτικός ο ρόλος του κι αυτή η αποστολή του, ώστε κάθε φορά που τον ακούμε, να θυμόμαστε…
Ο Αλέκτωρ έχει ως ρόλο την αφύπνιση του πνεύματος του ανθρώπου. Στο “Le Testament de Fer” του Pol Arcas εξυψώνεται στη θέση που του αρμόζει. Θεωρείται ως πιο ικανός από τον άνθρωπο στο να προσεγγίσει το Φως και απαραίτητος καθοδηγητής του ανθρώπου στην αναζήτηση της Αλήθειας…
Ποιος θα μπορούσε να είναι καταλληλότερος από τον κόκορα στο να δεχτεί αυτήν την κατάρα – την θύμηση της προσέγγισης του Θεού από ένα διαφορετικό πρίσμα, άγνωστο (;) προ Ιησού, της αναγνώρισης και συνειδητοποίησης του Υιού του Θεού;
06.08.09
…από σονέτο του Shakespeare…
Κοιτάξου στο γυαλί και στη μορφή που ιδείς
πες της καιρός να πλάσει άλλη˙ αν τώρα αρνιέσαι
αυτή την αναγέννηση να τη δεχτείς,
ληστεύεις τη ζωή, τη μάνα καταριέσαι.
William Shakespeare
…”τροφή” για σκέψη…
05.03.09
Σιγή
Σιγή θα πει: Καθένας, αφού τελέψει τη θητεία του σε όλους τους άθλους, φτάνει πια στην ανώτατη κορφή της προσπάθειας· πέρα από κάθε άθλο, δεν αγωνίζεται, δε φωνάζει· ωριμάζει αλάκερος σιωπηλά, ακατάλυτα, αιώνια με το Σύμπαντο.
Νίκος Καζαντζάκης
Πόσες φορές με προβλημάτισε η “Ασκητική” του Καζαντζάκη, πραγματικά, δε μπορώ να θυμηθώ…Κάθε πρόταση κι ένα γνωμικό. Μα το τελευταίο κεφάλαιο μου έδωσε την απάντηση που ζητούσα…
Σιγή
Όχι από απερίγραπτη απογοήτευση ή ελπίδα, ούτε από τρομερή γνώση ή άγνοια…Αλλά από την επίτευξη του λόγου ύπαρξης του ανθρώπου – όπως τον αντιλαμβάνομαι τουλάχιστον – . Κι αυτός δεν είναι άλλος από την ένωσή του με το Σύμπαντο – ονόμασέ το Θεό, Εϊν Σοφ ή όπως αλλιώς ταιριάζει στη δική σου Κοσμοθεωρία – .
Υποστηρίζει πως δεν υπάρχει Διδάσκαλος ικανός να σου δείξει το δρόμο, διότι αυτά που συναντάει κανείς στο ταξίδι του είναι ανείπωτα.
Καθένας, ανεβαίνοντας απάνω από τη δική του κεφαλή, ξεφεύγει από το μικρό, όλο απορίες μυαλό του.
Δεν φτάνουν τα λόγια να περιγράψεις κάτι που Υπάρχει. Το “Υπάρχει” αυτό περικλείει μέσα του, σύμφωνα με τη δική μας αντίληψη, τα “υπήρχε”, “υπάρχει” και “θα υπάρχει”, όπως υποστηρίζει ο Τίμαιος – ας μου επιτραπεί αυτό το πάντρεμα – . Το αιώνιο κι αμετάβλητο δεν μπορεί να περιγραφεί, να κυριαρχηθεί απ’ το γεννημένο…
Ωστόσο, καθότι νέος ακόμη στο δρόμο αυτό, επιλέγω ως οδηγό μου το:
Ξέρω τώρα· δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος.
και πορεύομαι…
Οι Βραχμάνοι άλλωστε, δεν ήταν που υποστήριζαν – σίγουρα το υποστήριξαν κι άλλοι – πως όταν πάψει κάποιος να ελπίζει, όταν κυριεύσει το Εγώ του, όταν λυτρωθεί απ’ τα Πάθη του, τότε συνειδητοποιεί το λόγο ύπαρξής του;
Ανάθεμα κι αν καταφέρουμε ποτέ να κυριεύσουμε τα Πάθη μας…
Πως τολμούμε να επιδιώκουμε τη Σιγή;
04.27.09
Η αναζήτηση της Αλήθειας
Τι σημαίνει να είσαι αναζητητής της Αλήθειας;
Αυτό το ερώτημα με απασχόλησε πολύ αργότερα αφου ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία που με ωθούσαν να κοιτάξω προς τα μέσα μου. Νομίζω πως ο κάθε άνθρωπος αργά ή γρήγορα επηρεασμένος απο κάποιο βιβλίο ή την ίδια τη ζωή, θα ανησυχήσει για την υπόσταση ή το ταξίδι της φύσης του και θα ρίξει έστω μια ματιά μέσα του.
Πότε όμως συνειδητοποιούμε οτι ψάχνουμε την Αλήθεια;
Κάτι με έκανε να πιστέψω ότι το νιώθουμε όταν είμαστε ήδη πολύ κοντά της, όταν ζούμε την Αλήθεια, όταν παίρνουμε από αυτήν και δίνουμε απο αυτή σε άλλους.
Όταν, είμαστε κήρυκες της Αλήθειας…
Αισθάνεσαι έτσι;
04.23.09
Η Αναζήτηση
Θα συναντήσεις πολλούς που θα αμφισβητήσουν την Αναζήτηση. Κι όταν τους ρωτήσεις “γιατί”, θα σου απαντήσουν πως όλα είναι ένα παιχνίδι του νου σου. Ο θεός είναι η ανάγκη σου να πιστέψεις σε κάτι ανώτερο. Η γνώση του κόσμου είναι το καταφύγιο της ματαιοδοξίας σου. Το παράδοξο είναι μόνο ένα φτερούγισμα της φαντασίας σου.
Κάποτε θα αναρωτηθείς κι εσύ ο ίδιος μήπως οι σκέψεις σου τρέχουν σε πράγματα ανούσια και ανυπόστατα. Μήπως οι παράξενες έννοιες που συλλαμβάνει κάθε τόσο ο λογισμός σου δεν υπάρχουν παρα μόνο στα ανθρώπινα ονείρατά σου.
Κι εγώ σου απαντώ πως καμία σκέψη δε γεννήθηκε ποτέ στο μυαλό σου χωρίς αιτία. Ο Πυθαγόρας κοσμική μνήμη την ονόμασε. Ο κόσμος αποτυπώνεται πάνω στην ίδια του την ουσία. Κι ο νους σου δεν είναι παρα ένα κομμάτι του κόσμου αυτού που κάθε τόσο αναρωτιέται για τα περίεργα εκείνα γράμματα που χαραγμένα πάνω του προαιώνια είναι. Εκεί υπάρχουν γιατί κάποιος, κάποτε τα έγραψε…
Αν δεν ήταν το μάτι ηλιογέννητο,
Δε θα έβλεπε ποτέ τον ήλιο.
Αν του Θεού η δύναμη εντός μας δεν υπήρχε,
πως θ’ άναβε στο στήθος μας θεία φωτιά;…
Goethe
al3ctor
salv4dor
bub0
snegoleopard
