Με αφορμή το “Βασιλικό Νόμος” του al3ctor, και ένα πρόσφατο ανάγνωσμα ακολουθούν τα παρακάτω…

Ίσως το να ορίσουμε τι είναι αγάπη να μην είναι εφικτό. Απ’ την άλλη ίσως δεν χρειάζεται. Κανείς δεν μας το ζήτησε άλλωστε. Οι παρακάτω σκέψεις όμως, μπορεί να μας βοηθήσουν να την προσεγγίσουμε.

“….. Όταν η αγάπη κοντοστέκει, το χρέος την αντικαθιστά. Όταν το χρέος κοντοστέκει, ο νόμος το αντικαθιστά. Όσο η μητέρα φλέγεται με την αγάπη προς το παιδί της, εκείνη πράττει περισσότερα απ’ ό,τι το καθήκον και ο νόμος επιβάλλουν.

Όταν η αγάπη της μητέρας προς το παιδί κρυώνει, η μητέρα πράττει μόνο το καθήκον της, δηλαδή πράττει λιγότερο απ’ ό,τι μπορεί η αγάπη και περισσότερο απ’ ό,τι επιβάλει ο νόμος. Όταν η μητέρα μισεί το παιδί της, εκείνη πράττει μόνο όσα κατά το νόμο πρέπει να πράττει, δηλαδή λιγότερο απ’ ό,τι η αγάπη μπορεί και το καθήκον επιβάλλει.

Η αγάπη έρχεται απ’ το Θεό μέσω της ψυχής. Το καθήκον έρχεται από την ψυχή μέσω του νου. Ο νόμος έρχεται από το νου μέσω των λόγων. Όποιος παραδέχεται τους νόμους ως σύνολο όλου του ήθους, τούτος γνωρίζει μόνο το εξώφυλλο του βιβλίου περί ήθους. Ενώ όποιος παραδέχεται την αγάπη ως σύνολο του ήθους, τούτος βλέπει και διαβάζει και γνωρίζει το πνεύμα και τη ζωή του ήθους. Όποιος παραδέχεται την ψυχή ως αποχρώντα λόγο του κόσμου, τούτος βλέπει και διαβάζει μόνο τα γράμματα στο βιβλίο περί κόσμου. Ενώ όποιος παραδέχεται τον ζωντανό Θεό ως αποχρώντα λόγο του κόσμου, τούτος βλέπει, διαβάζει και γνωρίζει το πνεύμα και τη ζωή του κόσμου. Η αγάπη είναι ελεύθερη απ’ όλους τους νόμους, των ανθρώπων και της φύσης και υψηλότερη απ’ όλα τα καθήκοντα. Μη ξέροντας το γράμμα του νόμου ούτε τα ονόματα των καθηκόντων, η αγάπη τα εκπληρώνει και τα υπερβαίνει, όπως η λάμψη του ήλιου υπερβαίνει την αντανάκλαση της λάμψης των λίθων και των αστεριών. ……”

Νικολάου Βελιμίροβιτς

“Στοχασμοί περί καλού και κακού”

εκδόσεις “Εν πλω”

εἰ μέντοι νόμον τελεῖτε βασιλικὸν κατὰ τὴν γραφήν, ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν, καλῶς ποιεῖτε·

Απόστολος Ιάκωβος, 2:8

Ο Βασιλικός Νόμος κατά τον Απόστολο Ιάκωβο είναι το να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου.

Μα πως είναι δυνατό κάτι τέτοιο, όταν το Εγω κυριαρχεί επάνω στον καθένα από εμάς; Θα πρέπει να αποβάλλουμε το Εγω και να κυττάμε το Εμείς. Μόνον τότε θα είμαστε ικανοί να αγαπήσουμε τον πλησίον όπως τον εαυτό μας, διότι θα έχουμε συνειδητοποιήσει ότι Αυτός είναι Εγώ κι Εγώ Αυτός. Με άλλα λόγια, ότι η μονάδα που πρεσβεύει ο καθένας είναι κομμάτι του όλου, αλλά ταυτοχρόνως και ότι το όλο είναι η μονάδα…

Ο άνθρωπος, λοιπόν, έγινε για τον άνθρωπο. Ή τον διαφωτίζει ή τον ανέχεται! Ωστόσο, ο διαφωτισμός αυτός, καθώς και η ανοχή, δε θα πρέπει να βγαίνουν με δυσκολία απέναντι στους γύρω μας, αλλά αυτόματα, χωρίς σκέψη και χωρίς την ανάγκη για καταπίεση αρνητικών συναισθημάτων αρχικά. Κατανοούμε λοιπόν, ότι για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να ‘χουμε φτάσει σε σημείο όπου θα βλέπουμε στον πλησίον μας τον εαυτό μας, σε σημείο όπου δε θα τον κρίνουμε, αλλά θα τον αγαπάμε…

Το να αγαπάς λοιπόν, είναι μία Τέχνη δύσκολη και επίπονη στην πορεία εκμάθησής της, και ίσως ακατόρθωτη η τελειοποίησή της, ωστόσο η ενασχόληση με αυτή τη Βασιλική Τέχνη μας βοηθάει, λίγο λίγο, απ’ την συνειδητοποίηση του Νόμου αυτού να προχωράμε στην υλοποίηση αυτής της συνειδητοποίησης, στην υλοποίηση αυτής της ιδέας.